Wat gister gebeurde, en nu...

Laat wat van je horen, klik hier

Laat ik maar weer eens beginnen, het is er weer tijd voor. 

13 februari 2013
Toch maar weer aan het schrijven. Ik ben het een tijdje flink beu geweest, maar heb het stiekem toch gemist. Het is voor mij heel moeilijk om over het hele gebeuren te praten. Ik wil mensen er niet mee lastig vallen. Kan me goed voorstellen dat sommigen het beu zijn als ik weer eens over alle ellende van de pijn, de medicijnen en alles wat erbij hoor, begin. Daarom is dit voor mij een betere oplossing. En als er nu helemaal geen mensen zijn die dit lezen, dan maakt ook dat me helemaal niets uit. Ik doe eens egoistisch ik doe dit voor mij zelf.

Soms zou ik het wel uit willen schreeuwen over hoe ik me voel en het uitschreeuwen puur van ellende. Maar ik weet dat aan de ene kant sommige zich het allemaal te veel aantrekken en dan zelf in een dip raken en aan de andere kant heb je die mensen van "heb je hem weer met z'n gezeik". Hier kan iedereen voor zich zelf kiezen en als het je niet interesseert dan klik je maar gewoon weg. Geen probleem.

Aan allle ellende komt geen eind. Ik hoef maar iets heel kleins verkeerd doen en ik word weer gestraft met veel extra pijn. Soms maak ik een kleine draai en BAM daar komt die grotere golf van extra pijn die in sommige gevallen weken aanhoudt. Pijn is er continue maar die golven, die steken die ik af en toe heb die zijn verschrikkelijk. Soms echt niet meer uit te houden. En het ergste is nog dat ik nergens meer op kan terugvallen als het weer eens echt mis is. Ik kan geen extra medicijnen pakken, van de meeste medicijnen is de dosering al veel hoger dan normaal wordt gegeven. Ik kan geen ambulance bellen, die zullen ook niet weten wat te doen. Ik zit al op mijn top met alles. En ik kan ook niet naar de huisarts gaan.De pijnspecialist die weet het niet eens meer, dus wat kan ik van mijn huisarts nog verwachten. Ik heb dit met mijn pijnspecialist besproken maar die zag ook geen mogelijkheden meer. Zelfs niet voor tijdelijk.
Dus het wordt maar gewoon op mijn tanden bijten als het weer eens zover is. Ik probeer me dan vooral bezig te houden om maar ergens ander aan te denken. Dan is de pijn niet over maar effe iets dragelijker. Maar dan komt het moment dat iknaar bed ga. Nou daar zie ik dan echt tegen op. Dan is alle afleiding in één keer weg. Dan kan ik mijn  lol op. Eerst moet ik wennen aan de nieuwe houding, het bed staat ook altijd iets omhoog. Liggen kan alleen nog maar op mijn rug. Dan lig ik met tranen in mijn ogen van de pijn maar te hopen dat ik in slaap val. Ik probeer me toch te ontspannen en mijn hoofd leeg te maken, maar dat lukt amper en vaak niet. Dus veel zweten en veel tranen verder val ik soms een half uurtje, heel soms een uurtje in slaap. Dan ben ik blij dat ik 's morgens heel vroeg weer uit bed kan om mijn pillen te pakken en even iets eten. Die rolstoel heb ik dan hard nodig want bewegen valt dan niet mee.
Daarna nog even een paar uurtjes terug naar bed, voor ik helemaal opsta. En ik moet zeggen dat ik dan soms nog even rustig slaap. En dan als mijn alarm gaat dan ga ik een beetje aan de slag. Wassen, tanden poetsen, aankleden, papegaaienbomen klaarmaken en dan mijn kameraden uit de nachtkooi halen. Dan leef het huis weer en is er lekker leven in de woonkamer. En stort ik uitgeput neer in de bank. Het begin van mijn dag...... "Lekker genieten" van de bijwerkingen van de medicijnen. Ik vervloek die junks die datlekker vinden, die zijn echt gestoord om er voor te kiezen zo te leven. Je voelt soms amper nog dat je leeft. Je leeft steeds minder, je voelt minder. Maar die pijn blijft. Misselijk, duizelig, slaperig en dan die vergeetachtigheid die is nog het ergste. Ik vergeet werkelijk alles ook op korte termijn. Ik moet echt alles opschrijven, alarmen zetten als reminder noem maar op. Dan besef je hoe erg dementie moet zijn!
Nu ben ik het weer beu, hopenlijk volgende keer verder.

 

19 februari 2013
Vorige week is Bianca de hele week thuis gebleven van haar werk. Ze is flink ziek geweest, flinke koorts en veel hoesten. Gister is ze weer begonnen en breng ik de dagen weer door met onze huisdieren. Nou ik miste Bianca gisteren al. Als je zo met z'n tweeën thuis bent is het nog enigszins uit te houden maar alleen, ook al is het met alle dieren, is toch maar alleen.
Doordat ik meer dan een week geleden te veel heb gedaan heb ik daardoor nog steeds meer pijnklachten. Ik heb al weer een paar heel zware avonden/nachten gehad dat ik het bijna niet uithield. Ik weet dan niet waar ik het moet zoeken van de pijn en ben de hele dag suf en slaperig van de medicijnen en van de slaap die ik 's nachts mis. Dan lig ik op de bank met tranen in m'n ogen in m'n handen te knijpen om die pijn maar te verlichten. Ik probeer alles om me af te leiden. TV kijken werkt vaak niet meer afdoende, dan maar een beetje surfen op het web. Ik voel me dan steeds vermoeider en m'n armen en benen voelen zwaar aan. En ben ik moe, doodmoe, ik zou dan willen gaan slapen, maar ik weet dat zodra ik het bed aanraak er weer een golf van pijn over me heen gaat. En dan lopen soms de tranen over mijn wangen en voel ik me eenzaam en ellendig.
Overdag is het niet veel anders. Als ik 's morgens met Banca uit bed ga en even wat eet en m'n medicijnen neem ben ik een wrak. Ik ben moe, stijf en kan me bijna niet bewegen van de pijn. Dan moetik langzaam op gang komen en me met de rolstoel verplaatsen. Als ik dan weer een beetje bezig ben dan gaat het weer iets en kan ik, ondanks de helse pijn, weer wat kleine dingetjes doen. M'n klusjes die ik elke dag weer doe om toch in beweging te blijven en me iets nuttig te voelen. Maakt niet uit hoe erg de pijn ik zal altijd proberen die klusjes te doen. Dan maar op m'n tanden bijten. Ik weet dat ik niets kapot maak in m'n lijf als ik doorga, en dat de pijn in principe nep is. Al voelt die verdomde echt aan. Ik probeer me erover heen te zetten om mijn vaste klusjes te doen. Als ik die niet kan doen voel ik me een verliezer en voel ik me nutteloos in deze wereld. Iemand die niet in een soortgelijke positie zit zal dit misschien moeilijk begrijpen. Ik voel me soms net een blinde darm, je hebt hem maar is eigenlijk niet nodig. Zolang die niet opspeelt of ettert mag hij blijven zitten.......
Wat een feest, m'n leven....echt niet.

 

28 februari 2013
De dagen duren lang maar de tijd die ik ergens aan kan besteden is helaas kort. Pijn, vermoeidheid en gevoelens houden me tegen om dingen te doen. Voor mijn vaste klusjes moet ik echt alle moed verzamelen en op m'n tanden bijten om ze maar gedaan te krijgen. Als ik die klusjes niet meer gedaan krijg dan zou dat weer een nieuw dieptepunt zijn, dus doe ik er alles voor om die maar vol te houden. Sommige dagen moet ik moeite doen om wakker te blijven. Dit kost zo'n energie dat ik me dan helemaal gek zweet. Te gek voor woorden niet, zweten door wakker te blijven....hoe verzin je het. De papegaaien zijn lekker druk, vind ik wel leuk veel leven om me heen. Vooral Cookie vult de woonkamer met geluiden. Wat een leuke vogel is dat toch. Ik merk wel dat hij steeds meer naar Bianca gaat trekken. Maar dat had ik wel een beetje verwacht. Is ook niet erg, zolang ik maar met hem kan blijven omgaan. We zijn lekker de hele dag met elkaar aan het fluiten en praten, geweldig. Bono, ons Bontboertje, wordt dan soms jaloers en begint dan op zijn manier mee te doen. Hij zit nu continue "hatjoe, hatjoe, Bono, Bono" enzovoorts. Komt er altijd leuk uit met zijn piepstemmetje. Ook Coen en Amigo laten zich horen. Vooral Coen wordt steeds vocaler en gaat steeds vaker meedoen.
Dit alles vrolijkt me een beetje op, het grijze weer helpt er niet bij. Gisteravond en nacht was het weer raak. Ik ben zowat naar bed gekropen zo´n pijn dat het deed. Nou diegene die bij de revalidatiekliniek verzonnen heeft om door de pijn te gaan en door te gaan, moet maar eens zo´n avond meemaken. Het is of je gemarteld wordt. Alles tegelijk, steken, brandend gevoel, zeurend gevoel, noem maar op. Als ik dan eenmaal op bed lig dan lopen de tranen over m´n wangen, wat is dat afzien. En als ik dan bedenk wat voor pijnstillers ik allemaal al naar binnen heb gewerkt wordt ik alleen maar droeviger. En dat gevoel helpt weer niet voor de pijnbeleving, en zo kom je in een negatieve spiraal. Ik denk er niet meer over na: hoe nu verder? Want ik weet gewoon dat dit het is, er is verder niets meer. Dus probeer ik rustig te worden, mijn lichaam probeer ik te ontspannen en mijn hoofd leeg te maken. Mikey is inmiddels bij me op het kussen gaan liggen en legt zijn staart langs m'n gezicht. Dat doet hij bijna iedere avond. En dan val ik soms een beetje in slaap. Maar hopen dat het snel weer ochtend is. En dan begint er weer zo'n k...dag. Maar hopen dat het snel voorjaar wordt dan werkt het weer misschien een beetje.

 

12 maart 2013
Nou het weer heeft niet echt geholpen, de winter laat zijn gezicht weer zien. Vandaag is het gelukkig iets helderder en een klein beetje zonniger. Dat helpt altijd wel een beetje in het koppie.
Tommy, onze blauwe Coon, schrok afgelopen weekend 's nachts ergens van. Hij sprong op en landde op de meest ongunstigste plaats op mijn onderbuik. Eigenlijk twee plaatsen. Ik werd even gek van de pijn en viel bijna flauw. Nu lag ik, dus ver had ik niet gevallen. Jee wat was dat verschrikkelijk. En nu heb ik natuurlijk weer eens de naweeën van dit voorval. Iedere keer denk ik "het kan toch niet erger worden" maar ook weer nu had ik weer ongelijk. Ik wordt er gek van, iedere keer een schepje erbij. Wanneer eindigt het nu een keer. Wanneer wordt het eens stabiel. Nu maar hopen dat deze achteruitgang toch minder wordt. De ervaring leert echter dat de toename iets terugloopt maar er toch weer een achteruitgang is.
En waar eindigt het...? Dat is wat ik me heel vaak afvraag. Moet ik over een tijdje, hoe lang of kort dan ook, de hele dag in het bed blijven liggen omdat ik me niet meer kan bewegen. Dat is echt mijn ergste nachtmerrie. Dat zal nl ook z'n consequenties hebben op de papegaaien waarvan ik nu veel steun heb. Ik moet er niet te veel aan denken want dat maakt me heel somber en veregert op zijn beurt de pijnbelevenis weer. Maar ja hou je gedachten maar eens tegen.....
Morgen is Bianca jarig en krijgen we visite over de vloer. Dat wordt weer flink afzien. Mensen om me heen is leuk maar kost zoveel energie en pijn. En dat bovenop die ellende die ik al had. Dat wordt een feest. Ik moet maar flink op mijn tanden bijten en proberen geen slechte bui te krijgen want dat is voor niemand leuk. En ik wil Bianca's dag niet verpesten.
Verder is er niet veel te melden. Mijn dagen zijn niet zo spannend. Helaas......

 

 

Laat wat van je horen, klik hier