Donder

Donder was een Europese korthaar, oftewel een vuilnisbakkie. Maar wel één waar wij heel blij mee waren. Hij was samen met zijn zus Hagel onze eerste kat. Een echte rooie kater. Een grote knuffelbeer die, zoals het een kat betaamt, lekker kon ravotten. Hij leek af en toe op een hond. Hij was gek op apporteren, hiermee bleef hij doorgaan tot hij er letterlijk bij neerviel. En als er een vreemde voor de deur stond, stond Donder als een waakhond te grommen voor onraad.

Toen ik (Wico) ziek was en weer thuiis kwam na een lang ziekenhuis verblijf vloog hij me zowat aan. Hij was niet bij me weg te slaan. Ook had hij heel snel door waar ik pijn had. Hij wist die plekken altijd te ontwijken. Hij heet ons iedere keer weer getroost als we somber waren. Dan kregen we een koppie en kwam hij bij ons liggen. Ook mij heeft hij altijd gesteund. 

En toen het einde.....
Donder was een flinke kat, maar toen we verhuisde naar een huis met een trap, viel hij af. Goed, denk je dan. Op een gegeven moment dachten we dat hij weer iets aan het aankomen was, beter dachten we toen. Maar toen in een keer werd hij heel erg dik. Eerst dachten we dat hij verstopt zat, had geen trek meer in gewoon eten (brokjes), snoepjes wilde hij wel. De veelvraat. Toch maar even voor de zekerheid naar de dierenarts om er naar te laten kijken. Deze zij dat het waarschijnlijk helemaal niet goed was. Hij heeft een bloedtest afgenomen, en al gauw werd zijn vrees waarheid, Donder had waarschijnlijk kanker.

We hadden 3 opties; 1. opereren en kijken wat hij tegen zou komen. 2. eerst een echo laten maken en dan kijken of er geopereerd kon worden en dan de exacte locatie weten. 3. Niets doen en hem vertroetelen. Nu is het zo dat onze katten alles beteken voor ons, maar we wilden hem geen onnodig pijn laten leiden, dus eerst maar een echo maken en dan zien we wel wat nodig, handig is.

Zo gezegd, zo gedaan. De echo waar we dezelfde middag nog naartoe konden, bevestigde het verhaal van de dierenarts. Het was alleen veel erger dan we hadden durven hopen. We moesten rekening houden met het feit dat we nog maar een paar weken van Donder zouden kunnen genieten, want opereren was geen optie meer.

We hadden besloten dat we hem zouden verwennen en knuffelen, en zolang hij nog snoepjes en lekkers at zouden we hem bij ons houden. Dit heeft hij nog 7 dagen volgehouden. Op donderdag 16 februari heeft Donder een spuitje gekregen. Dit was de meest vreselijke ervaring van ons beiden. De allereerste kat en dan moeten besluiten om hem een spuitje te geven. Hij was pas 8,5 jaar.

Terug naar "Eeuwige jachtvelden"