Hagel

Hagel was de poes in huis. Ze kwam samen met Donder ons gezinnetje uitbreiden. Ze was in het begin heel schuw en afstandelijk. Ze was een echte poes. Als ze er zin in had kwam ze bij je voor een knuffelsessie. En die konden heel lang zijn. Ook was ze helemaal gek van spelen, ze kreeg alleen weinig kansen want "bully" Donder ging er dan altijd voor staan. Vaak lag ze op ons schoot of naast ons op de bank tv te kijken. Lekker knorrend, lekker gezellig. Ze was een vrij rustige poes die veel geplaagd werd. Eerst alleen door Donder maar die kreeg versterking van Shaggy, onze eerste Main Coon.

En toen het einde.....
Ook Hagel was in de afgelopen jaren afgevallen, net als Donder. Zij woog 4,5 kilo, en het jaar er op was dat langzaam gezakt naar 3,5. Op zich was daar niets mis mee. Ook de dierenarts had hier geen problemen mee. Een nieuw huis, veel meer ren en speel mogelijkheden. Alleen maar goed zo. Toch, tegen eind dit jaar vonden we dat ze wel heel mager werd. Maar nog niets in de gaten en het wegschrijven naar de (volgende verhuizing). Ja, we verhuizen wat af. Toen ging Donder dood in februari. Hagel leek het daar redelijk makkelijk mee te hebben. Speelde, at en dronk gewoon door. Ze werd echt verwend, in de hoop dat ze weer wat zou aankomen.

Toen begon de ellende. We zijn 24 maart verhuisd naar Rijswijk, en in een keer begon ze heel erg veel te drinken. Wij op internet kijken, of je iets tegenkomt dat afvallen en veel drinken veroorzaakt. Dan stuit je op katten diabetes. dat zou het kunnen zijn. Een afspraak gemaakt bij de dierenarts. Ook deze keer nam hij weer wat bloed af, maar gaf al aan dat hij dacht dat het misschien wel de nieren waren. Je wacht in de wachtkamer op de uitslag, en dan begint het gevoel te knagen. We kregen door dat het misschien wel erger kon zijn dan we dachten.

En ja hoor, voor de tweede keer binnen twee maanden kwam de dierenarts met slecht bericht. Hagel zou hooguit nog maar een paar dagen leven. We konden haar nog medicijnen geven, maar of ze daar nog wat levensvreugde van kreeg vroeg hij zich af. Samen met de dierenarts hebben we besloten om ze gelijk in te laten slapen. We konden nog wachten tot na het weekend, maar ze had een verschrikkelijke hekel aan autorijden en voelde zich heel slecht, dus dat wilden we haar niet meer aandoen. Dit was de tweede keer in korte tijd dat we een verschrikkelijke beslissing genomen hebben. We hebben er geen spijt van, maar we missen haar nog iedere dag.

Terug naar "Eeuwige jachtvelden"